آخرین اخبار : 

مسئولان کمی هم به فکر روستاییان باشید…

از کدام ارگان یا نهاد استانی و شهرستانی باید گلایه کرد و برای دوای دردهای مان  به کجا برویم؟ از بی مهری و بی توجهی مسئولان نسبت به اوضاع و امکانات روستاها  هرچه بگوییم کم گفته ایم. گناه ما چیست که در روستا به دنیا آمده ایم و باید شاهد پیشرفت لاک پشت وار روستاها باشیم. امروزه تقریبا کمتر جوانی پیدا می شود که با این امکانات در روستا زندگی کند و حتی خانواده هایی که سالها در روستا زندگی کرده اند دیگر حاضر نیستند در روستا بمانند و به شهر مهاجرت می کنند. اکنون برخی از روستاها خالی از سکنه و  برخی دیگر به خانه سالمندان تبدیل شده اند.
 

در این مجال قصد دارم عملکرد برخی از نهاد های استانی و شهرستانی را نسبت به روستای دشتویل مورد ارزیابی قرار دهم. اداراتی همچون: گاز، آب و فاضلاب، مخابرات، برق، راه و ترابری و ورزش و جوانان.

 

اداره گاز:

از کنار روستای دشتویل دو خط لوله گاز عبور کرده؛ یکی خط لوله بره سر- جیرنده دیلمان و دیگری خط لوله تقویت گاز گیلان. اما ما هنوز از داشتن این نعمت محرومیم. مطالعات گاز رسانی روستا طبق اطلاعات موجود در سایت شرکت گاز گیلان به طور کامل اجرا شده و قرار بود تا سال ۱۳۹۲ روستا صاحب گاز شود. اما سال ۹۲ رو به اتمام است و خبری از گاز نیست.

به عبارتی نداشتن گازطبیعی باعث می شود هر خانواده ماهیانه بین صد تا صدوپنجاه هزار تومان فقط هزینه کپسول گاز مایع و نفت بپردازد. این هزینه شاید نیمی از یارانه و یا حتی تمام یارانه یک خانواده باشد!!! 

 

اداره آب و فاضلاب:   

عملیات لوله گذاری دو مرتبه در روستا اجرا شده اما هیچکدام به بهره برداری نرسیدند. لوله گذاری اول در اواخر دهه هفتاد توسط جهاد سازندگی و لوله گذاری دوم چند سال قبل انجام شد و اما هنوز آب شرب مردم از همان لوله های فلزی قدیمی و فرسوده تامین می شود. البته همزمان با لوله گذاری دوم چاه آبی حفر شد که مشکل کم آبی روستا حل شد اما آن هم به دلیل عدم ساخت منبع ذخیره آب جدید گاها در روزهای گرم سال برخی از مشترکین منطقه بالا محله با مشکل کمبود آب مواجه اند. واقعا جای تاسف دارد که میلیون ها تومان از بیت المال صرف هزینه لوله گذاری شود اما اینگونه نیمه کاره رها گردد. اداره آب و فاضلاب باید پاسخگوی هزینه های میلیونی بی نتیجه در دشتویل باشد…

 

اداره مخابرات: 

اداره ای که در یک سال اخیر بخاطر نصب دستگاه ADSL  زیاد به آنجا رفته ایم اما هنوزبه نتیجه نرسیده ایم برای حل این مشکل با مخابرات استان و کشور هم مکاتبه داشته ایم که بالاخره  به لطف خدا دستگاه ها چند ماهی است که خریداری شده و الان در مخابرات رودبار قرار دارد. اما دیگر دلیش را نمی دانم چرا مسئولین برای نصب آن ها امروز و فردا می کنند…

 

اداره برق: 

اداره ای که بارها مشکل افت ولتاژ محله بالا دشتویل ( به سمت جاده راجعون) را نزدشان مطرح کرده ایم اما بی پاسخ مانده ایم. چراغ های معابری که یک سالی هست سوخته اند و هر چند وقت یک بار بر تعدادشان افزوده می ‌شود. اما اداره برق حاضر نیست این لامپ های سوخته را تعویض کند و دلیش را بهانه همیشگی همه نهاد ها یعنی کمبود اعتبار می داند…   

 

اداره راه و ترابری:

اداره ای که بی شک در چند سال اخیر عملکردش خیلی ضعیف شده و حتی جدیدا کار به جایی رسیده است که به جای آسفالت کردن نقاط آسیب دیده جاده از بتن استفاده می کند.

طی مصوبات سفر استانی احمدی نژاد به گیلان قرار بود جاده توتکابن تا بره سر (حدود ۴۰ کیلومتر) تعریض و روکش شودکه فقط از روستای سندس تا روستای چله بر( حدود ۶ کیلومتر) انجام شده که آن هم آسفالت جدید پس از چند ماه چاله ها و شکسته هایی ایجاد شد که اکثر چاله ها را با بتن پر کرده اند که با گذشت زمان اکنون بتن کیفیتش را ازدست داده و جاده نیز کیفیتش پایین آمده است از روستای چله بر تا  شهر بره سر جاده ای بی کیفیت تنگ و خطرناک دارد.

همچنین سال هاست که در مسیر جاده دشتویل به توتکابن در محدوده روستای سندس که حدود ۱۰۰ متر از جاده رانشی است و جاده چند متری  نشست کرده وبا هر بارندگی و تشدید رانش اداره راه به جای فکر اساسی مثلا ساخت پل باشن ریزی تا حدودی مشکل را حل می کند و گاها در فصل های گرم سال و کم بارش آسفالت نیز می کند. که پس از مدتی آسفالت نیز کنده می شود.

به عبارتی اگر هزینه های میلیونی و شاید میلیاردی که اداره راه برای اینجا کرده و در ادامه باز هم هزینه خواهد کرد!  شاید چندین بار می توانست برای اینجا پلی ساخت یا به نحوی دیگر مشکل را حل کرد. باز هم نمی دانم چرا اداره راه و ترابری شهرستان کاری برای این مشکل انجام نمی دهد.

 

اداره ورزش و جوانان:

شاید یکی از ضعیف ترین نهاد ها هیمن اداره ورزش و جوانان( تربیت بدنی سابق) با شد که فکر کنم تنها شهرستانی در استان گیلان هستیم که از داشتن یک ورزشگاه فوتبال محرومیم. روستای ما نیز از داشتن هرگونه امکانات ورزشی محروم است. ما برای فوتبال به روستای چلکاسر یا روستای سندس می رویم برای فوتسال به شهر توتکابن و رستم آباد و برای والیبال هم از حیاط مدرسه  استفاده میکنم که باید با مسئولان مدرسه نامه نگاری انجام دهیم و با وجود نامه نگاری دروازه  مدرسه قفل است و باید از بالای دیوار وارد حیاط شویم. برای ساخت سالن ورزشی بارها و بارها توسط شورای اسلامی و مردم  روستا پیگیری هایی انجام شد اما بی نتیجه مانده. با ساخت یک سالن ورزشی نه تنها مشکل دشتویل بلکه مشکل دهستان دشتویل که مرکز ۲۳ آبادی است حل می شود.

 تنها برخی از مشکلات دشتویل بررسی شد و امیدوارم که مسئولین کمی هم به فکر روستاییان  باشند و تلاش کنند تا محرومیت ها در روستا کمتر شود تا هم روستاییان زندگی راحت تر داشته باشند وهم کمتر شاهد مهاجرتشان به شهرها باشیم… 

, , , , , , , , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *